Facebook
Youtube
languages english nederlands deutsch

Het Begin

In 1991 zijn we begonnen met onze eerste husky. We zijn gaan informeren bij de husky club. Na informatie te hebben ontvangen over het ras en dit ook aandachtig te hebben doorgelezen hadden we toch besloten aan zo'n geweldige hond te beginnen. We zijn opzoek gegaan naar een adres dat aardig bij ons in de buurt was, want als er een nest geboren zou worden en er was een pup voor jou bij dan was het makkelijk om vaak te gaan kijken.

We kwamen uit bij de kennel Sotokaya of Nowaja Sibir van Tom en Sonja van Laar Meijer. We werden "overhoord" en we kwamen op de lijst te staan. Ook zijn we mee geweest met een training. Toen was het natuurlijk helemaal bekeken.

Na niet al te lange tijd wachten werden we gebeld. Er was een nest geboren, van Anja Sotokaya of Nowaja Siber x High Toendra's Bleu Eye, en er was een pup voor ons bij. We hadden keus uit twee reuen die nog over waren. Ze waren beide zwart wit met blauwe ogen. We kozen degene die het meest naar ons toe kwam. De naam moest met een S beginnen.We hadden de naam Bandit al bedacht, maar die moesten we dus iets aanpassen.

sno banditHet werd Sno-Bandit. Met Bandit werd gefietst, want we woonden midden in de bossen op de Veluwe en de hond wilde niet graag binnen liggen. Naar mate hij groter en dus ook sterker werd, werd fietsen erg gevaarlijk. In 1991 waren de Springers nog niet uitgevonden, dus we namen Bandit aan het stuur als we gingen fietsen.

We zijn samen gaan overleggen wat nu te doen. We wilden eerst wel eens bij een sneeuwwedstrijd kijken voor we verdere beslissingen zouden nemen. Wij met de geleende auto van pa en ma (die van ons was niet betrouwbaar genoeg) zonder hond naar Prägraten in Oostenrijk. Dit was toen nog een meerdaagse wedstrijd.

Dus we bleven gelijk de hele week. Wat misten we onze hond toen we al die andere honden zagen en hoeveel plezier ze in de sneeuw hadden.

Snel was onze beslissing genomen: er moesten minimaal 2 honden bij komen, dan konden we met 3 honden meegaan doen. Ruimte hadden we thuis genoeg, dus daar hoefden we het niet voor te laten. Weer naar Tom en Sonja dus voor de volgende 2 honden. Ook deze kwamen na een tijdje wachten. Ze had 2 nesten vlak na elkaar, dus wilden we uit beide nesten 1 hond. Daar onze eerste hond een reu was, wilden we dit keer perse reuen erbij. Dit was geen probleem. In 1993 kregen we de honden, Zeb en Arack, en in de winter van 1994 konden voor het eerst met een C-team (3 of 4 honden) meedoen.

Wel hadden we eerst een andere auto aangeschaft waar de honden in konden (die zaten eerst in een aanhanger, omdat .

Al in het eerste seizoen kwamen we al snel tot de conclusie dat iedereen met 4 honden liep en je dan met 3 toch wel wat in het nadeel was. En als er een keer 1 ziek was dan kon je al helemaal niet meer meedoen. Snel op naar de 4e hond dus. Dit was wederom een hond bij Tom en Sonja vandaan. Deze was van Canadese afkomst, daar Tom & Sonja de moederhond gedekt hadden laten overkomen. Dus eens wat anders voor als we in de toekomst eens wilden fokken.

Met onze 4 hondjes liep het naar ons idee niet eens slecht. Tot we op een wedstrijd in Tiekamp op de trail liepen en we aan het praten waren over Zeb die toch niet echt mee kon komen. Hier liepen nog andere mensen de trail te verkennen en van het 1 kwam het ander. We mochten een hond uitproberen. Zo gezegd zo gedaan. Het werd onze eerste teef in de kennel. Wat op zich misschien minder succesvol was zo tussen de reuen. De hond op zich, Thessa, was een aanwinst. We zagen direct verschil met het tempo en ook luisterde ze beter dan we van onze honden tot nu toe gewend waren.

Hierna zijn we gestaag gaan uitbreiden. Eerst nog een keer een wat oudere hond geleend, waarvan we wisten dat we haar niet zouden kopen omdat ze naar ons idee te oud was. En daarna zijn we pups bij andere fokkers gaan kopen. Wat niet altijd naar tevredenheid liep.

In 1998 hebben we eindelijk de eerste stap van de eigen fok genomen. We hebben eerst goed in het rond gekeken en gehoord over wat nu wel en wat niet slim zou zijn. We zijn via via bij Anneliese Braun in Duitsland terecht gekomen. Dit is een prima stap geweest. We hebben de eerste nesten met reuen van haar gedaan. Ook hebben we af en toe bij haar een pup gekocht.

Van de C-klasse (3- tot 4 honden per team) naar de B-klasse (5 a 6 honden), de A-klasse (7 a 8) honden kwam Richard uiteindelijk in de O-klasse, ook wel koningsklasse genoemd terecht. Dit was wat. Hiervoor hebben wij vele jaren wedstrijden bezocht in Duitsland, Oostenrijk, Italie, Zwitserland, Slowakije etc. Behaalde aardige tot goede resultaten. Het nadeel is dat je moet verjongen wil je goed blijven lopen en honden die geen zin hebben of wat minder goed zijn moet vervangen door betere. Dit deden wij ook telkens, alleen verkochten wij geen oude of minder goede honden. Hierdoor liep het aantal op tot 26 honden. Naast het werk en tijdens de wedstrijden hadden we niet veel tijd om 2 teams (die we op dat moment hadden) te trainen. Ook werd de sneeuw steeds minder en gingen wedstrijden steeds vaker niet door. Wij wilden altijd al een stap maken naar een ander land, maar dit was wat de doorslag gaf. 1000 km. rijden voor een wedstrijd waar je een half uur tot driekwartier op de slee staat. Dit twee dagen en dan weer terug naar huis, weer 1000 km rijden.

We besloten te verhuizen. En we kozen Zweden. Echte winters en echt zomers. Een bedrijf met onze honden. Dit zodat alle honden zouden kunnen doen wat ze leuk vinden; lopen voor de slee in de sneeuw en niet in de modder. Hierdoor hoefden we geen honden weg te doen. Want al zijn het er veel, iedere hond zien wij hetzelfde als iemand die maar 1 hond heeft. We kennen ze 1 voor 1 van haver tot gort en kennen alle kleine dingen van iedere hond. Wat ze leuk vinden, wanneer ze vrolijk zijn, wanneer ze ondeugend zijn, wanneer ze boos zijn, wanneer ze minder goed in hun vel zitten (een of day hebben) etc.

Het hoe en wat over de verhuizing en onze ervaring, leuke dingen, minder leuke dingen, over de honden, de kinderen, het leven hier en nog veel meer, is te lezen in ons dagboek.